[K] Valentine Event

posted on 06 Apr 2014 22:58 by loveyanisa
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู♥
 
 
 
 
 


-----------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
หากอ่านจากบล็อคพี่มิ้วมา สามารถทำให้ต่อกัน(?)โดยเริ่มจากเส้นแรกถัดจาดคำบรรยายล้วนได้นะก๊ะ! (ถัดจากส่วน warning ทั้งหมด ล่ะก๊าา <3) เลื่อนๆผ่านไปซักนิดก็จะเจอล่ะ X3
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------

*เอนทรี่นี้มีเนื้อหาและตัวหนังสือเยอะมาก แถมไม่มีรูปซักนิด ใครขี้เกียจอ่านก็กดปิดไปนะก๊ะ ไม่ก็เลื่อนล่างสุดไปเลย ! เย่*

**และ ! มัน กาก มาก เย่วววว !**

 

FANFIC? VALENTINE EVENT

         

 

 

 

          ณ คืนวันพิเศษวันหนึ่งท่ามกลางฤดูหนาวของประเทศญี่ปุ่น... คืนวาเลนไทน์ วันที่ถูกขนานนามว่า ‘วันแห่งความรัก’ วันที่คู่รักจะแสดงความรักของพวกเขาแก่กันโดยให้ดอกไม้ ขนม ลูกกวาด หรือส่งการ์ดอวยพรกัน หรือบ้างก็ว่าเป็นวันที่เหล่าหญิงสาว(และหลายๆครั้งก็มีชายหนุ่ม..)ล้วนสารภาพความในใจ แสดงความรักต่อคนที่ชอบ ฟังดูแล้วมันก็คือวันที่สุดแสนจะโรแมนติกวันนึงนี่เอง

 

          แต่หากมีเวลาว่างมากพอที่จะเปิดกูเกิ้ลและหาถึงข้อเท็จจริงแห่งประวัติศาสตร์ของวันที่สิบสี่กุมภานี้ ...ซึ่งหาได้มีส่วนใดที่โรแมนติกไม่ หรือถ้ามีก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ที่ไม่อาจเชื่อมโยงกับวันแห่งความรักนี้ได้อย่างสนิทใจ..

 

          ทั้งนี้ทั้งนั้น...นั่นก็เป็นแค่เพียงอารัมภบท ไม่ว่ามันจะเป็นวันแห่งความรักที่หวานเพียงใด หรือประวัติศาสตร์จะดราม่าน้ำตากระจายแค่ไหน ก็ไม่ได้มีสิ่งใดเกี่ยวเนื่องอะไรกับ ‘เธอ’ ผู้ซึ่งมีความสุขอิ่มเอมกับการอยู่ท่ามกลางสายลมในฤดูหนาว และ ‘เขา’ ที่แค่นึกอยากจะมาดูดาวในวันที่ฟ้าปลอดโปร่ง

 

          ‘ไซกะ โทโมฮารุ’ กับ ‘โทคุอิ ไซคิ’

 

          ไม่อาจทราบได้ว่าเพราะพรหมลิขิต หรือใครสั่งมา ที่ทั้งคู่ ต้องมาอยู่ ณ สถานที่แห่งเดียวกัน วันเวลาเดียวกัน และ เป็น‘เพื่อนสนิท’ กัน

 

            “เย็นแฮะ เย็น...”  เสียงพึมพำงึมงำจากปากชายหนุ่มผู้หนึ่ง ท่ามกลางความมืดมิดที่ทำให้ทัศนวิสัยด้านหน้าเลือนลาง นัยน์ตาสีทองที่ควรจับจ้องเส้นทางที่กำลังก้าวเดินกลับมองอยู่สิ่งที่เหนือขึ้นไป...ท้องฟ้า

 

          อีกด้านนึงไม่ห่างออกไปหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีทองสว่างที่กำลังเดินเอื่อยๆรับลมหนาวที่ทวีความเย็นขึ้นเรื่อยๆจนต้องก้มหน้าซุกกับผ้าพันคอสีโปรดจนใบหน้าแทบจะมิดลงไปกับผืนผ้า แต่แล้วในสายลมที่เธอสัมผัสได้ก็มีสิ่งแปลกปลอมที่ต่างจากเมื่อครู่  ...กลิ่น... จะว่าเธอจมูกดีหรือเป็นเซ้นส์อะไรก็ตาม เธอมั่นใจว่าต้องมีบางอย่างอยู่ข้างหน้า บางอย่างที่ค่อนข้างคุ้นเคย

 

          ฝ่ายหนึ่งก็มัวแต่ชื่นชมแต่สิ่งที่อยู่สูงและไกลออกไป อีกฝ่ายก็มัวแต่พยายามนึกถึงความคุ้นเคยในกลิ่นนั่น เรียกว่าเดินไม่มองทางทั้งคู่.. และบทสรุปของการละเลยการเป็นผู้เดินที่ดีนั้น

 

          “เอ่อะะ”  

 

          “เฮ้ยยย”

 

          ก็ไม่ได้เจ็บปวดและแย่อะไรมากมาย นอกซะจาก เดินชนกันเอง....ผลที่รับตามมาก็เพียงแค่ต่างฝ่ายต่างเสียหลักเซไปเล็กน้อย เพราะรีแอคชั่นก็ไม่ได้รุนแรงขนาดต้องล้มโครมโอเว่อร์แบบละครอะไร...

 

          “...ดวงนั้นไปไหนแล้ววะ”  ในขณะที่คนตัวสูงเหมือนจะไม่เลิกให้ความสนใจทั้งหมดไปกับการมองท้องฟ้าและกลุ่มดาว อีกคนที่ตัวเล็กกว่ากลับให้ความสนใจไปข้างหน้า และแอบสบถด่าคนที่ชนตัวเองไปแล้วในใจ

 

          “…ไซคิ ? ”  เสียงสูงเอ่ยชื่อคนตรงหน้าอย่างไม่มั่นใจ

 

          “ เอ้อลืม.. โทษทีๆ...อ้าว...?....”  ส่วนอีกฝ่ายที่เพิ่งระลึกได้ว่าควรละสายตาจากท้องฟ้าลงมาขอโทษ ทีตอนแรกก็แค่จะขอโทษปัดๆแล้วดูดาวต่อ แต่พอเห็นว่าเป็นคนรู้จัก ก็ละความสนใจในกลุ่มดาวลง..

 

          “เดินเหม่ออะไรของนายมา...”  เพื่อนสาวเอ่ยถามกับคนที่ดูเหมือนจะเพิ่งมองเห็นตนเอง

 

          "โทโมะ?  ไม่ได้เหม่อนะเออว์......แค่ไม่คิดว่าจะมีใครมาเดินย้วยๆอยู่แถวนี้อ่ะนะ” เสียงทุ้มทวนชื่อเล่นอีกคนแบบเบลอๆ ก็จะปฎิเสธที่ฟังดูเหมือนคำแก้ตัว และแถมท้ายไปด้วยคำจิกเล็กๆพอเป็นไมตรี  

 

          “นายสิย้วย เดินย้วยไม่มองทางอีกต